post

ضوابط کلی طراحی ساختمانهای عمومی برای معلولین به شرح زیر است:

منظور از اماکن و ساختمانهای عمومی در این آیین نامه، آن دسته از ساختمانهایی هستند که یکی از انواع خدمات عمومی را در اختیار افراد جامعه قرار می‌دهند.

ورودیها

ورودی اصلی باید برای استفاده معلولان نیز در نظر گرفته شود و به سواره رو یا پارکینگ ساختمان دسترسی مناسب داشته باشد.

ورودی ساختمان حتی الامکان همسطح پیاده رو باشد.

پیاده رو منتهی به ورودی معلولان باید با علائم حسی مشخص شود.

حداقل عمق فضای جلو ورودی ۱۴۰ سانتیمتر است.

وجود سایه بان به عرض حداقل ۱۴۰ سانیمتر بر روی فضای جلو ورودی الزامی است.

حداقل عرض بازشوها در ورودی ساختمان ۱۶۰ سانتیمتر باشد.

راهرو

حداقل عرض راهرو ۱۴۰ سانتیمتر باشد.

کف راهروها باید غیر لغزنده باشد و از نصب کفپوشها با پرز بلند نیز خودداری شود.

در صورت وجود اختلاف سطح در کف راهرو باید ارتباط با سطح شیبدار به صورت مناسبی تأمین گردد.

بازشو‌ها (در و پنجره)

حداقل عرض مفید هر لنگه در برای عبور صندلی چرخدار ۸۰ سانتیمتر باشد.

در مورد درهایی که به خارج باز می‌شوند تأمین دید کافی الزامی است.

حداکثر ارتفاع دید از کف تمام شده ۱۰۰ سانتیمتر باشد.

درها باید دارای پاخور به ارتفاع ۲۰ سانتیمتر باشند.

در صورت استفاده از درهای چرخان، گردشی، کشویی، پیش بینی یک در معمولی به عرض مفید حداقل ۸۰ سانتیمتر در جوار آنها برای استفاده معلولان الزامی است.

کلیه درها باید به سهولت باز و بسته شوند.

دستگیره درها باید از نوع اهرمی بوده و فاصله داخلی بین آن و سطح در ۳٫۵ تا ۷ سانتیمتر باشد.

حداقل فاصله بین دو در متوالی چنانچه هر در به یک جهت باز شوند ۲۰۰ سانتیمتر، چنانچه هر دو قسمت به سمت خارج باز شوند ۱۲۰ سانتیمتر و چنانچه هر دو به داخل باز شوند ۲۸۰ سانتیمتر باشد.

درها باید حتی المقدور بدون آستانه باشند. در صورت اجبار حداکثر ارتفاع آستانه ۲ سانتیمتر باشد.

به منظور تسهیل در حرکت، پیش بینی حداقل ۱۵۰ سانتیمتر سطح هموار در هر دو سوی در و ۳۰ سانتیمتر در طرفین آن الزامی است.

ارتفاع دستگیره پنجره از کف حداکثر ۱۲۰ سانتیمتر باشد.

کلیه درها و پنجره‌ها که تا کف دارای شیشه هستند در مقابل ضربه صندلی چرخدار محافظت و از شیشه مقاوم ساخته شوند.

پله

وجود علایم حسی در کف، قبل از ورود به قفسه پله برای هشدار به نابینایان الزامی است.

عرض کف پله ۳۰ سانتیمتر و حداکثر ارتفاع آن ۱۷ سانتیمتر باشد.

حداقل عرض پله ۱۲۰ سانتیمتر باشد.

نصب دست انداز در طرفین پله الزامی است.

ارتفاع دست انداز از کف پله برای کودکان ۶۰ سانتیمتر و برای بزرگسالان ۸۵ سانتیمتر باشد.

حداکثر قطر میله دست انداز اعم از گرد یا صاف ۳٫۵ سانتیمتر و حداقل فاصله آن از دیوار ۴ سانتیمتر باشد.

لبه پله کاملاً غیر لغزنده بوده و به وسیله اختلاف رنگ قابل تشخیص باشد.

نصب هر گونه لبه پله غیر همسطح و گردکردن لبه پله ممنوع است.

در کناره‌های عرضی پله، تعبیه لبه مخصوص برای جلوگیری از لغزش عصا الزامی است.

پاخور پله باید بسته باشد و پیشامدگی لبه پله از پاخور نباید بیش از ۳ سانتیمتر باشد.

حداکثر تعداد پله بین دو پاگرد باید ۱۲ پله باشد.

حداقل عمق پاگرد پله ۱۲۰ سانتیمتر و در پله‌های دو جهته هم عرض پله باشد.

ث – سطح شیبدار

حداقل عرض سطح شیبدار ۱۲۰ سانتیمتر باشد.

برای سطوح شیبدار تا ۳ متر طول حداکثر شیب ۸ درصد با عرض ۱۲۰ سانتیمتر باشد.

در سطوح شیبدار بیش از سه متر طول (تا حد مجاز ۹ متر) در ازای هر متر افزایش طول ۵ سانتیمتر به عرض مفید آن اضافه و ۵/۰ درصد از شیب کاسته شود.

پیش بینی یک پاگرد به عمق حداقل ۱۲۰ سانتیمتر و در هر ۹ متر طول الزامی است. در سطوح شیبدار دوجهته، عرض پاگرد برابر عرض سطح شیبدار خواهد بود.

کف سطح شیبدار باید غیرلغزنده باشد.

سطوح شیبدار و ورودی ساختمان باید مسقف باشد.

نصب میله دستگرد در طرفین سطح شیبدار الزامی است.

ارتفاع میله دستگرد از کف سطح شیبدار برای شخص نشسته ۷۵ سانتیمتر، برای شخص ایستاده ۸۵ سانتیمتر و برای کودکان ۶۰ سانتیمتر باشد.

حداکثر قطر میله دستگرد ۵/۳ سانتیمتر و حداقل فاصله بین آن و دیوار ۴ سانتیمتر باشد.

آسانسور

در ساختمانهای عمومی که برای دسترسی به طبقات از آسانسور استفاده می‌شود وجود حداقل یک آسانسور قابل استفاده برای معلولان روی صندلی چرخدار الزامی است.

آسانسور باید همسطح ورودی و یا در دسترس بلامانع صندلی چرخدار قرار گیرد.

حداقل فضای انتظار در جلو آسانسور در هر طبقه ۱۵۰×۱۵۰ سانتیمتر مربع باشد.

آسانسور قابل استفاده برای معلولان باید مشخصات زیر را داشته باشد:

عرض مفید ۸۰ سانتیمتر.

مجهز به دو در کشویی با چشم الکترونیکی.

ابعاد مفید اتاقک آسانسور ۱۱۰×۱۴۰ سانتیمتر .

نصب دستگیره کمکی در دیواره‌های آسانسور در ارتفاع ۷۵ سانتیمتر از کف اتاقک الزامی است.

در محلهای پر تردد معلولان ارتفاع دکمه‌های کنترل کننده آسانسور حداکثر ۱۲۰ سانتیمتر، حداقل برجستگی آن ۱٫۵ سانتیمتر و حداقل قطر آن ۲ سانتیمتر و نیز برای استفاده نابینایان قابل تشخیص باشد.

لازم است توقف آسانسور با صوت مشخص شود.

ایجاد آسانسور در ساختمانهای مسکونی آپارتمانی، عمومی از ۴ طبقه به بالا الزامی است.

فضاهای بهداشتی

در قسمتهایی از ساختمانهای عمومی که معلولان تردد می‌نمایند تعبیه سرویس بهداشتی مخصوص آنان الزامی است.

حداقل اندازه سرویس بهداشتی ۱۷۰×۱۵۰ سانتیمتر مربع می‌باشد و قابلیت گردش صندلی چرخدار در این فضا الزامی است.

در سرویس بهداشتی باید به بیرون باز شود و گشودن آن در مواقع اضطراری از بیرون امکانپذیر باشد.

نصب کاسه مستراح به ارتفاع ۴۵ سانتیمتر از کف الزامی است.

نصب دستگیره‌های کمکی افقی در طرفین کاسه مستراح به ارتفاع ۷۰ سانتیمتر از کف و ۲۰ سانتیمتر جلوتر از لبه جلویی کاسه الزامی است.

نصب دستگیره‌های کمکی عمودی با فاصله ۳۰ سانتیمتر از جلو کاسه و ۴۰ سانتیمتر بالاتر از نشیمن مستراح به روی دیوار مجاور اجباری است. دامنه نوسان میله‌های عمودی ۸۰ تا ۱۲۰ سانتیمتر باشد.

نصب دستگیره اضافی بر روی قسمت داخلی در به ارتفاع ۸۰ سانتیمتر از کف و ۲۵ سانتیمتر فاصله از محور لولا الزامی است.

دستشویی سرویسهای بهداشتی باید به نوعی نصب شوند که بدون جابه جایی فرد معلول از روی مستراح توسط وی قابل استفاده باشد.

ارتفاع مناسب دستشویی از کف برای معلولان ۶۵ تا ۸۵ سانتیمتر باشد.

حداقل عمق بدون مانع در زیر دستشویی ۴۵ سانتیمتر باشد.

شیرهای دستشویی باید به صورت اهرمی و براحتی باز و بسته شوند.

ارتفاع لبه پایینی آینه دستشویی معلولان از کف حداکثر ۹۰ سانتیمتر باشد.

حداکثر ارتفاع آویز حوله و جای صابون از کف ۸۰ سانتیمتر باشد.

منبع: روابط عمومی سازمان نظام مهندسی ساختمان استان اصفهان سال ۱۳۹۳

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *